Пачалося з таго што мы з'ездзілі ў Іжэўск і напісалі пра гэта ў "Адзін мой дзень": http://odin-moy-den.livejournal.com/655518.html
Гэта ў прынцыпе не пра горад допіс, а пра адзін дзень з нашага жыцця, які мы правялі ў тым горадзе.
Вядома, знайшліся жж-юзэры з Іжэўску, здзіўляліся ў асноўным, што мы там былі не праездам, а мэтанакіравана, што горад прыгожы. Але некаторыя казалі, што горад шэры і нецікавы. Ну хай там, кожнаму сваё. Але вось дзяўчына з Іжэўску напісала, што "ня думала, што Іжэўск можа больш-менш прыстойна выглядаць на фота, і тым не менш, ён значна больш сумны, шэры и менш утульны, чым вам падалося".
Там я адказала, але прадублюю думку тут. Вырасла я ў Наваполацку, і прыканцы школы жыла толькі марай "паступіць у Менск". Банальна, ведаю, але мне тады здавалася, што горад страшны, шэры, нецікавы, нічога там няма, і ўвогуле. І ніхто мяне не пераконваў. Рэдактар, памятаю, казаў, што Наваполацк славуты тым, што ніякіх славутасцяў у ім няма - гістарычнага цэнтру, старажытных цэркваў, старых будынкаў, помнікаў і г.д. Побач быў Полацк для параўнання, але, па шчырасці, я яго таксама не надта шанавала.
Потым, ужо пасля пары гадоў у Менску, калі пазнаёмілася з выкладчыкамі гістфака ПДУ, думала, што вось у іх крута было б вучыцца, потым ужо начыталася пра Полаччыну, праніклася неяк. Але Наваполацак ніколі ў мяне цёплых пачуццяў не выклікаў, асабліва праз гэтую "шэрасць" архітэктурную. І вось зусім нядаўна трапляецца мне гэты допіс: http://darriuss.livejournal.com/659984.html - пра мазаікі на пад'ездах. І там нават у каментары тлумачыцца, дзе гэта ўсё рабілася. Не тое каб я ўвогуле не заўважала, але не звяртала ўвагі на гэта. Мне падавалася, што паўсюль так, і ніколі не прыходзіла ў галаву, што гэта нешта адметнае. Гадоў дзесяць я пражыла ў такім самым доме, і нават не магу сказаць цяпер, што за мазаіка на маім пад'ездзе.
Усё гэта не для таго, каб пафасна заявіць: "Пераязджаю ў Наваполацк". НІфіга. Жыць я там па-ранейшаму не хачу. Тут пытанне асабістага камфорту, мне здаецца. Кожнаму або добра, або нядобра ў пэўным месцы.
Але выснова такая - калі вам ваш горад падаецца сумным і шэрым, запрасіце гасцей!
Нават Докшыцы не такія сумныя, як падаваліся.
І ў Маскве, якую я так напачатку не любіла, шма цікавасцяў (дзякуй, кэп!).
Мне вось Салвадор - самае цудоўнае месца, якое толькі можна ўявіць. А Патэрсан, калі ехаў першы раз у Расію, не хацеў у свой горад вяртацца ніколі. А пасля палюбіў. І, прымаючы гасцей праз каучсёрфінг, столькі цікавасцяў даведаўся пра Салвадор. І пасля ўсяго гэтага толькі я паказала, што ў ягоным вакне бачна, што сонца садзіцца ўзімку лявей, чым улетку. А ён дзесяць гадоў там жыў, і не заўважаў. І ў той жа час, вось мы тут сядзім у Маскве, сяброўка спытвае: "Сумуеце па Салвадоры?" Шчыра кажучы, бывае, што сумуем. Я тым больш, бо тут пакуль нават і не вясна, і мне халодна. Ну і ўвогуле я не фанат белакаменнай. Але што паробіш - трэба быць тут да пэўнага часу, і мы напланавалі ўсякага рознага тут - што наведаць, куды схадзіць, і людзі прыемныя знайшліся да кампаніі. І плануем да канца лета яшчэ ў Беларусь вярнуцца, і ва Ўкраіну нарэшце, і ў Літву на сэсіі, а ў Расеі - ва ўдмурцкую глубінку і ў Элісту. Дык не сумна, нармальна ж =)
А вы ці там жывяце, дзе хочацe? І ці бывае, што месца падаецца шэрым? Што рабіць?
|
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif?v=92.1){kind=small}
andrus_lasko's journal
